Soloprogramma Stijn

van der Loo is zacht en

schitterend hoog.

door Udo Holtappels

HELMOND - Literair theater is mis-           

schien wel de beste omschrij-

ving voor het soloprogramma

van Stijn van der Loo. Hoewel so-

lo: Van der Loo staat weliswaar

alleen op het toneel, maar de zie-

len van zijn voorvaderen, nazaat

en vrouw zweven voortdurend

over de planken.

Zijn inspiratiebronnen spelen

mee in deze kleine voorstelli ng

die uiterst ingetogen en bedacht-

zaam is. De voorstelling is bijna

een in zichzelf gekeerd program-

ma. Ze is als zijn fabuleuze stem:

haarscherp, zacht, beheerst en

schitterend hoog.

Literair is de voorstelling, die als

een muzikaal collage aan ons

oog voorbijtrekt met de verschil-

lende verhaallijntjes die subtiel

maar treffend bij elkaar worden

boardbegeleiding. Met teksten van onder anderen Huub Oosterhuis (met wie hij een cd maakte) en Bram Vermeulen die een belangrijke rol in zijn carrière speelde. Spiritueel zijn de melodieën van Van der Loo, iets wat door zijn stem nog eens een diepere dimensie krijgt.

Techniek is altijd essentieel bij Van der Loo. Maar nooit als doel op zich, altijd ten dienste van. In Gezang dragen gesamplede zinnen van zijn zoontje en treffende videobeelden bij tot de uitwerking van motieven die verder gaan dan Stijn van der Loo zelf. Deze haast associatieve zoektocht geeft de ‘zware’ literatuur wat lucht en lichtheid van het theater wat diepgang. Gezang is een loflied op de familie Van der Loo.

Stijn van der Loo met ‘Gezang’; regie Shireen Strooker. Gezien: Scalazaal van theater ‘t Speelhuis in Helmond op 27 januari.

gebracht. Wellicht is het een zoektocht naar Van der Loo’s drijfveren voor het kiezen voor de schone kunsten als enig mogelijke bestaansrecht. Dit in tegenstelling tot een van zijn voorouders, die de keus wel wilde, maar niet durfde maken.

Met zijn literaire aspiraties van

“Op zoek naar de essentie,

wordt zijn programma

steeds kaler en kleiner”

de laatste jaren is de literatuur heel nadrukkelijk zijn theater binnengewandeld. Steeds meer zoekt hij naar de essentie van wat hij wil zeggen en steeds kaler en kleiner wordt zijn programma.

De liedjes zijn stuk voor stuk heel ingetogen en klein, met alleen hoogst noodzakelijke key-

(Udo Holtappels in het Eindhovens Dagblad van 29 januari 2007)

Recensie Gezang! in het Eindhovens Dagblad, jan 2007

Loflied op de familie Van der Loo