Recensie Gezang in NRC, dinsdag 2 januari 2007


Gevoelig

tijdsbeeld

bij Stijn

van der Loo 


Voorstelling: Gezang, door

Stijn van der Loo. Regie: Shireen

Strooker. Gezien: 20/12 in

Bellevue, Amsterdam. Tournee

t/m 1/6. Inl. 023-5315578,

www.vanengelenburgtheater.nl


Door Henk van Gelder

Een overgrootvader die een siga-

renfabriek oprichtte en een groot-

vader die de zaak voortzette maar

zich veel liever aan de letteren

wijdde -- zij zijn de hoofdpersonen

in het nieuwe soloprogramma van

schrijver en zanger Stijn van der

Loo. Een kleine, associatief geas-

sembleerde voorstelling is het,

waarin die twee mannen aan het

woord komen en waarin tevens

liedjes van velerlei snit passen. De

meeste schreef hij zelf, maar ook

het aloude All of me en het ooit door

Wim Sonneveld gezongen Huwe-

lijksreis komen voorbij. Zelfs het

Reve-gedicht Droom (“Vannacht

verscheen mij in een droomge-

zicht mijn oude moeder”) is op te-

dere muziek gezet.

   De overgrootvader is, zoals Van

der Loo hem speelt, een vervaarlij-

ke gestalte in een crapaud die zijn

zoon uitfoetert over de gang van

zaken op de fabriek. Hij moet de

rebelse R. K. Tabaksbewerkersvak-

bond weerstaan, Sumatraans dek-

blad gebruiken en zijn sigaren niet

De Damper, maar Willem II noe-

men. De zoon, die het bankroet

van het bedrijf op zijn geweten

heeft, schrijft bloemrijke zinnen

in een dagboek waaruit Van der

Loo enkele passages voorleest.

   Het klinkt allemaal nogal parti-

culier, maar het resultaat is een

gaaf, gevoelig tijdsbeeld. Een brief

waarin de grote Willem Kloos rea-

geerde op grootvaders poging tot

het schrijven van een roman,

wordt in deze voorstelling een scè-

ne om stil van te worden.

   Zelf debuteerde Stijn van der

Loo twee jaar geleden met de ro-

man De Galvano, nadat hij een aan-

tal jaren het middelpunt had ge-

vormd van de a- capella zingende

theatergroep Intermezzo. Het

boek werd in deze krant omschre-

ven als “een strak gecomponeerde

en fraai gestileerde novelle”. Voor

dit programma geldt hetzelfde.

Zelfs als op het projectiescherm

zijn eigen vrouw en kind in beeld

komen, blijft Van der Loo weg van

al te opzichtige sentimenten. In

plaats daarvan maakt hij van Ge-

zang een mooi miniatuurtje, zui-

ver gespeeld en met koesterend

stemgeluid gezongen.