Pers
boek
+
CD
![Moon is het debuutalbum van Mirjam, geproduced door Stijn van der Loo, Hans Bedeker en Daniel Wyatt. De cd kwam uit in het najaar van 2008 en werd uitgebracht door Studio BBH. Zie ook een video-impressie van de CD-presentatie in spetember 2008.
Muziekwereld
kwartaalblad van de Nederlandse Toonkunstenaarsbond
‘De muziek valt te omschrijven als ouderwetse soul met veel funk- en gospelinvloeden.
‘Mirjam heeft de juiste klankkleur voor dit genre, ze blijft zowel in de ballads als in de stevige up-tempo’s overeind staan. De albumopbouw is goed in evenwicht en de composities van haarzelf en Stijn van der Loo klinken internationaal.’
‘Klankmatig staat de CD als een huis.’
Requiem is een samenwerkingsproject van Huub Oosterhuis (tekst) met Stijn van der Loo (muziek)
Het kwam uit als boek met CD in 2008 bij uitgever Lannoo
Muziekwereld
kwartaalblad van de Nederlandse Toonkunstenaarsbond
‘Deze professionele productie klinkt (...) zeer overtuigend en geïnspireerd.’
‘Voor diegenen die dieper willen gaan dan de waan van de dag is dit boek met cd verplichte kost.’
Kerknet.be
Brussel (Kerknet) Dichter Huub Oosterhuis en schrijver-componist Stijn van der Loo hertalen in dit boek teksten uit de traditionele katholieke uitvaartliturgie. Doorheen poëzie, zang en muziek ontluikt een nieuwe gelovige visie op dood en leven, want uiteindelijk blijft de hoop overeind. Zo leest Oosterhuis de woorden van Jezus als een aansporing: brood en liefde te zijn voor anderen.
De muziek ondersteunt wonderwel de teksten. Afwisseling is troef. Oud gregoriaans gezang of Latijn kunnen klinken naast elektronische gitaarmuziek en Nederlands. Het laatste nummer lijkt alles samen te vatten. Stijn van der Loo herneemt zinsneden van vorige liederen. Er zit mantra, beat en plechtige hymne in. Knap.
In het nawoord Eeuwige jeugd haalt Oosterhuis tien mijmeringen aan, doorspekt met geloofsvragen. De kracht van de vragen doet elk antwoord verstommen.
Uit een brief aan de uitgever:
‘Ik stel het op prijs, wanneer U aan de beide "scheppers" van het boek en de muziek "Requiem, een lied op dood en leven" doorgeeft dat ik het ongelooflijk, godvergeten mooi vind. Met name de muziek (en dat gebeurt niet vaak) greep me helemaal bij de strot. Van Stijn van der Loo had ik nog nooit gehoord! Zegt veel over mij vrees ik. Ik ben pas laat in mijn leven naar klassieke muziek gaan luisteren en het lezen van gedichten was ook niet een van mijn bezigheden. Kortom dit is een eye-opener en ik heb het al aan 4 mensen cadeau gedaan. Dat een mens tegen zijn 70e jaar dit mag ontdekken! (Wil van Hamersveld, Amersfoort, 2008)
BenedictijnsTijdschrift
'’... werd ik door dit ‘oratorium’ onmiddellijk gegrepen.’ ‘Het resultaat is in één woord overrompelend.’ ‘Opmerkelijke hoogtepunten,’ ‘sublieme passages’ (Frans Berkelmans, 2008)
De voorstelling Gezang! tourde langs de Nederlandse theaters tussen 2005 en 2008
en werd ondersteund door het Bumafonds en het Willem Kloosfonds
Eindhovens Dagblad
‘De voorstelling is [...] als zijn fabuleuze stem:
haarscherp, zacht, beheerst en schitterend hoog. (Udo Holtappels, 2007)
NRC
'De Galvano [...] werd in deze krant omschreven als “een strak gecomponeerde en fraai gestileerde novelle”.
Voor dit programma geldt hetzelfde. Gezang is een mooi miniatuur, zuiver gespeeld en met koesterend stemgeluid gezongen.’ (Henk van Gelder, 2007)
VPRO Kunststof 2 jan 2007 Radiointerview
Interview over Gezang! en literatuur
AD
'Stijn van der Loo speelt indrukwekkende vader-zoon-miniatuur’(Wilko Peenstra 2007)
Het boekje met CD ‘Licht’ kwam uit in het najaar van 2006.
Behalve lovende reacties van publiek en media leverde Licht ook op dat
Trijntje Oosterhuis ‘Ken je mij?’ is gaan zingen, (track 11 van de CD) en haar recente CD/DVD
zo heeft genoemd.
Bovendien werd Licht het voorland voor Requiem, lied op leven en dood, van dezelfde makers.
Uit: Christelijkeconcertagenda.nl
Stijn van der Loo is een eerlijke componist/zanger. Gevoelig bezingt hij de teksten en maakt er muziek van. De composities zijn eigenzinnig en toch dienstbaar aan de ritmiek en inhoud van de poëtische teksten. Geen gemakkelijke opdracht! (Ida Gorissen, 2007)
Het eerste lied van de cd "Honderd bloemen"...is van een uitzonderlijke klasse? Gelukwensen voor Stijn van der Lo! Waar is de partituur ter verkrijgen ? Een snelle reactie zal ons plezieren. DANK en een hartelijke groet ! Filip Bisschop
De held Jacob Mulle won de Halewijnprijs (2006)
en werd genomineerd voor de Schrijversprijs der Brabantse Letteren (2007)
Juryrapport van de Halewijnprijs 2006
Met de De held Jacob Mulle heeft Van der Loo een knap gecomponeerd literair werk afgeleverd. Boeiend blijft hij tot het einde en ook nog lang daarna. Na lezing kan men zich blijvend verdiepen in een veelheid aan thema’s en ideeën, stuk voor stuk de moeite waard. In De Galvano had hij zich al een vaardig schrijver getoond. Met deze roman schreef hij wat ons betreft een waar Kunstwerk.
Het Parool
'Lees!'(Danielle Serdijn, 2006)
Brabants Dagblad
'Roman komt in de buurt van Bordewijk en Hermans’(Jaap Goedgebuure, 2006)
Vrij Nederland
'In de wijze waarop Van der Loo hun op vele manieren te lezen verhouding tekent, herken je
de kracht van de schrijver' (Tomas Vanheste, 2006)
De Groene
'De eerste zin klinkt direct als een klaroenstoot'
Trouw
'Als Stijn van der Loo iets wil, en kán, is het verstrooien, amuseren.'
Friesch Dagblad
(Kees ‘t Hart, 2006)
Hommage aan Bram Vermeulen was een programma met liedjes van Bram Vermeulen, gezongen door enige van zijn meest dierbare collega’s. Op initiatief van Frank Verhallen en Shireen Strooker, welke laatste het ook regisseerde. De voorstelling speelde enige keren in het Koningstheater in Den Bosch, in het Nieuwe de la Mar in Amsterdam en in Carré, Amsterdam.
Parool (2005)
'geweldig' 'mooie tekstbehandeling' 'grootste ontdekking' (Hommage aan Bram Vermeulen in Carré 2005)
De Galvano kreeg de Schrijversprijs der Brabantse Letteren, zowel de jury- als de publieksprijs (2005),
kwam op de longlist van de Libris-prijs (2005) en
was genomineerd voor de Debutantenprijs (2004)
Juryrapport van de Schrijversprijs der Brabantse Letteren 2005
'Een juweeltje van verbeeldingskunst'
'Uiting van grote literatuur' (Ilja Leonard Pfeiffer, 2005)
NRC
'De hete hel van Eindhoven'
'strak gecomponeerd, fraai gestileerd'(Elsbeth Etty, 2004)
Volkskrant
'ruw, indringend proza' (Judith Janssen, 2004)
Parool
'Indrukwekkende romanette' (Daniëlle Serdijn, 2004)
De Groene
'Imponerend, robuust miniatuur' (Marja Pruis, 2004)
Zwolsche Courant
'Fenomenale debuutroman van dubbeltalent Van der Loo' (Enno de Witt, 2004)
Elsevier
'Volwassen debuut' 'wonderschoon'(Thomas van den Berg, 2004)
Spits
'Oorlogsdreiging als smerige gifsluier'
'Indringend geheel' (2004)
De Limburger
'Opmaat voor een grote schrijverscarrière' (Koen Eykhout, 2004)
Gooi en Eemlander
'Schrijnend portret van Joodse jongen' (Wim Vogel, 2004)
Haarlems Dagblad
'Ingenieuze compositie' 'best debuut' (Wim Vogel, 2004)
Brabant Literair
'De literaire ontdekking van 2004' (Reg Ten Zijthof, 2004)
De voorstelling NERO tourde langs de Nederlandse theaters in 2004
en werd ondersteund door het Fonds voor de podiumkunsten en Uitgeverij Querido
Witte Weekblad
'Alleskunner' 'magistraal' 'meesterlijk' (Nero, 2004)
De voorstellingen Boomboomheart en Cat causes Traffic Jam tourden langs de Nederlandse theaters tussen 1998 en 2000. Ze kwamen tot stand in samenwerking met Niek Beemsterboer en Joris Holtackers en werden geregisseerd door Bram Vermeulen
Eindhovens Dagblad
'Grote muzikale inventiviteit' 'Perfecte symbiose techniek en lyriek' 'Prachtige countertenorstem' 'Muzikale topprestatie' (Cat causes Traffic Jam, 2000)
Zwolsche Courant
'Overrompelende voordracht' 'Zuiver, vloeiend van ademvoering''Magistraal'(Boomboomheart, 1999)
Volkskrant
'Transparante stem en verfijnde poezie' (Boomboomheart, 1998)
De voorstellingen ‘Een avondvullend Intermezzo’, ‘Tribunaal’, ‘Still Crazy’ en ‘Tour 97’ van Intermezzo tourden tussen 1992 en 1998 door Nederlandse en buitenlandse theaters. Ze werden geregisseerd door regisseurs als Shireen Strooker, Bram Vermeulen, Ruut Weissman en Peter van den Eede.
Er was veel pers, in de loop der jaren, maar of ik dat allemaal nog heb... zou diep moeten graven... Mijn moeder heeft vast nog wel een plakboek...
De voorstelling Bouvard en Pecuchet tourde langs de Nederlandse theaters in 1990 onder regie van Shireen Strooker. In deze voorstelling fungeerde Intermezzo als ‘koor’ in de ouderwetse zin des woords: figurerend en gezongen commentaar leverend op de acteurs Wick Ederveen en Herman Bolten.
In 1991 werd van de voorstelling een filmbewerking gemaakt die werd uitgezonden door de RVU.
ook hiervan herinner ik mij allerlei pers en ook persleed, veroorzaakt door die enkele journalist (ik geloof Parool, uit mijn hoofd) bij wie de voorstelling Bouvard en Pecuchet niet goed viel... Maar ik heb daarvan niets bewaard behalve herinnering... in die tijd zweefde ik boven de wereld en in ieder geval boven de journalisten met hun belangrijke meningen... Ik kende ze niet, we waren in andere werelden, ik zong in een ander octaaf, ik leefde in mijn koptelefoon. Waarvandaan brak me toch die hoge ijle stem uit, vraag ik me nog weleens af. Maar niet te lang. We hebben prachtig werk gemaakt, ik luister er tegenwoordig met meer afstand naar: het was waardig en ook flink ambachtelijk. Dat spreekt me wel aan, nog steeds. Mensen die iets kunnen. Toen er meer succes kwam werden we vanzelf mensen die iets waren. Dat is altijd de doodskist van de liefde: iets zijn. Liever iets kunnen en iets maken dan iets zijn en je daarop willen laten voorstaan. Te walgelijk voor woorden, bovendien een valkuil voor het kwetsbare niets, het stille schuren, het kleine wat roept, dat wat je wilt dienen, wilt gehoorzamen, de breekbare en o zo makkelijk overschreeuwbare zucht van inspiratie, die waaraan ik mijn hart had verpand, al heel jong. Die mij deed zingen, hoog als een sopraan, deed musiceren, beter dan ik kan, dan ik ben, die mij deed ontvangen: liedjes, tekst, muziek, troost voor velen, meesterwerk. Daarvan hebben we in ieder geval het begin gedeeld, de mannen van Intermezzo van het eerste uur, Iek, Matthijs, Evert, Ronald en ik. Het is nog te horen in de klanken die we hebben neergelegd, hier en daar op CD. Luister nog maar eens naar Still Crazy, ik heb hem opnieuw uitgebracht, die CD, gewoon om hem niet ‘weg’ te laten zijn, die speelse vakkundige CD, een meesterwerk. Wie heeft er al die meningen nodig van al die journalisten? Waarom als je er zelf naar kunt luisteren? Laat je maar meevoeren op dat prachtige goddelijke menseninstrument: de zangstem.](pers_files/shapeimage_5.png)
